Аляксандр Чакс — Латыская — Васіль Сёмуха
Паэма пра фурмана
Уступ
Сьцелецца восень лiсьцем на вулкi,
Ранiцай лёд серабрыцца з лужын,
Кветкамi больш не гандлююць бабулькi –
Клопат асеньнi – сьцюжы!
Восень сноўдаецца па лiсьцi.
Я – ацяжэлы, я ў слоце,
Нават арэх не магу разгрызьцi –
Ядраны, коўзаецца ў роце.
Гадзiнамi ў кубачак кавы тыцкаю зiркi,
Рады, што болей не набрыдаецца заедзь,
Мацаю вокам клубы ў касiркi
I хмары, якiя клубамi па небе валяць.
Часам чуецца музыка з рэстарана,
Ледзь-ледзь патыхае прадажнымi панькамi.
Але яшчэ вельмi рана,
Яшчэ можна панянькацца з думкамi даўнiмi.
Iншым разам – махнуў бы на танцы,
Скруцiў бы факстроцiк з кухаркаю ў пары.
Што рабiць, куды дзецца-падацца –
Калi ў Югле брудам захарканы тратуары?
Мроiць? (...)